Szczebrzeszyński Park Krajobrazowy

Szczebrzeszyński Park Krajobrazowy

Szczebrzeszyński Park Krajobrazowy został utworzony w 1991 roku w celu ochrony wartości przyrodniczych i krajobrazowych Roztocza Zachodniego z szczególnym uwzględnieniem gęstej sieci wąwozów lessowych oraz zabezpieczenie przed degradacją naturalnych dolin rzek Wieprza, Gorajca i Poru.

Główną ciekawostką i elementem tworzącym niepowtarzalny klimat są wąwozy lessowe. Ich wyjątkowo duże nagromadzenie sięga 9 kilometrów długości na kilometrze kwadratowym terenu. Tym samym wędrując poza wyznaczonymi drogami, na przełaj, należy uważać, aby się nie zgubić. Przejście kilkaset metrów w prostej linii, bez znajomości terenu może trwać kilkadziesiąt minut gdyż wijące się korytarze zagłębień, z wieloma odnogami, o stromych ścianach, które łatwo ulegają osunięciu, wędrowcom sprawiają nie lada wyzwanie (nie zalecamy takiego sposobu zwiedzania). Z tego też względu teren pomiędzy Szczebrzeszynem a Kawęczynkiem nazwano Piekiełkiem i właśnie te niezwykłe formy ukształtowania terenu sprawia, iż na długo mogą pozostać nam w pamięci. Drugim elementem, na który warto zwrócić uwagę jest ukształtowanie pól, które wiosną przyjmują formę pofalowanych, różnokolorowych dywanów a miedze porastają na biało kwitnąca tarniny. Wraz z nimi obserwujemy murawy kserotermiczne, obejmujących południowe stoki, silnie i szybko nagrzewających się. W ostatnim czasie murawy te są zagrożone poprzez intensywną ekspansję krzewów i drzew.

Cennym elementem krajobrazu są różnorodne i dobrze zachowane zespoły leśne z dominującymi zbiorowiskami buczyny karpackiej, tej, co jesienne barwy przyprawiają o zawrót głowy. Występuje również zbiorowiska z sosną, świerkiem, jodłą i grabem.

Na zachodnich obrzeżach parku znajduje się bagno Tałandy, rozległe torfowisko porosłe karłowatą sosną oraz brzozą omszałą otoczone wałami wydmowymi o różnej wysokości. Bierze tutaj początek rzeka Gorajec. W granicach parku nie występują rezerwaty przyrody. Na uwagę zasługuje “Ścieżka przyrodniczo- historyczna Szczebrzeszyn-Kawęczynek” z kilkunastoma tablicami dydaktycznymi. Na trasie wędrówki szczególnym miejscem jest las Cetnar w okolicy Kawęczynka reprezentujący najbardziej charakterystyczne cechy tego obszaru. Duża ilość wąwozów porośnięta buczyną karpacką z domieszką jodły, osiki, grabu i klonu z bogatym runem leśnym.